Welke uitweg uit de crisis?

Welke uitweg uit de crisis?

Deze woensdag, 2 september, bracht The Shift een vijftiental actoren samen die elk op hun eigen manier pleiten voor een andere uitweg uit de crisis. Het doel is een brug te slaan tussen deze initiatieven en samenwerkingsverbanden aan te gaan om de boodschap kracht bij te zetten. De transitie is dringend, we hebben een nieuw machtsevenwicht nodig. 

Na een inleiding over de "flow" van de vergadering door Kurt Peleman, onze moderator voor deze sessie, ‘stuurde’ Zoom de deelnemers naar een aantal "kamers" voor kleine groepsdiscussies over de volgende vragen:

  • Wat zijn de concrete dingen die de laatste tijd zijn bereikt?
  • Wat zijn mijn concrete projecten in de komende maanden?
  • Wat zijn de barrières waar ik mee te maken heb?
  • Wat kan ik anderen brengen om te proberen deze barrières te overwinnen?

Ondanks mijn positie als facilitator, die alleen in de grote "kamer" bleef terwijl er veel gelijktijdige gesprekken tussen de deelnemers plaatsvonden, kon ik een constructieve energie voelen om een verschil te maken. En om die reden vat ik hierbij graag samen wat in deze ‘voorkamers van de transitie’ werd gezegd.

Er is sprake van urgentie

De huidige crisis heeft de wereld zoals we die kennen door elkaar geschud, en voor degenen voor wie het in deze wereld niet goed ging, “we moeten de corona crisis blijven gebruiken als opstap naar transitie”. Er wordt gezegd dat de mens pas in beweging komt als er ernstig gevaar dreigt. Als deze wet correct blijkt te zijn, moeten we dus aandringen op het begrip "urgentie", het tastbaarder en tastbaarder maken, wat ons allen ertoe zou aanzetten om te handelen, samen te werken en oplossingen te vinden in het licht van het reële en huidige gevaar. "Het gevoel van urgentie zou ook helpen om ego's en andere beperkingen te overwinnen die specifiek zijn voor elke organisatie. Hoe kan zo'n boodschap worden overgebracht in de huidige context, die des te moeilijker is omdat hij zo onstabiel is en waar de regels van de inperking de collectieve mobilisatie sterk beperken?

Een noodzakelijke polyfonie

"Een polyfone samenwerking omarmt diversiteit in verschillende vormen", begint Kurt Peleman, oprichter van The Pond & The Waterfalls. "Het streeft naar een diversiteit aan stemmen, waarbij elke stem verschillend maar gelijk is. En het resultaat - de melodie - is geen eenstemmige consensus, maar een complexe, gelaagde uitlijning.

Elk van deze bewegingen of pleidooien heeft zijn eigen bijzonderheden. Sommigen snijden een specifieke invalshoek aan, om op korte termijn concrete impact op ten minste één punt te garanderen. Andere zijn breder en op langere termijn, in een meer systemische benadering, en accepteren een tragere maar bredere beweging. Sommige zijn verbonden met een bepaald taalgebied, een bepaalde generatie, een bepaald thema, een bepaald gebied of een bepaald doelpubliek. Sommige zijn expliciet gekoppeld aan de coronaviruscrisis, andere niet.

"Maar we gaan allemaal in dezelfde richting, we hebben een gemeenschappelijke ondergrond," merkt een deelnemer op. Het is precies deze "zeer rijke bodem van diversiteit" die het mogelijk maakt om het gewenste doel te bereiken: "de vooruitgang van de mensheid". En hier, "Samenwerking heeft veel potentie", voegt een ander toe.

Een nieuw machtsevenwicht

Sommige deelnemers wezen op de moeilijkheid om de tweede vraag over barrières te beantwoorden, ook al was het de vraag die de meeste pagina's in hun notitieboekjes in beslag nam. "Het is een beetje zoals het focussen op het negatieve," zei een deelnemer. "Maar naar elkaar luisteren op dit punt is zeer leerzaam. Het helpt om manieren te vinden om het probleem op te lossen. "Het is verrassend", zei een deelnemer, "dat in een Belgische context zoveel acteurs elkaar niet kennen".

Een van de vaak terugkerende belemmeringen is die van de financiering. Dit is ongetwijfeld een tekortkoming in ons kapitalistische systeem; een project dat gericht is op de ontwikkeling naar "iets anders" dan wat is voorzien, levert vandaag de dag geen financiële waarde op, aangezien het een ontwikkeling is naar iets dat nog niet bestaat. Dit obstakel vertraagt de actoren die met een gevestigde immobiliteit te maken hebben. "Traagheid domineert, en de verandering van traject vindt niet plaats," benadrukt een deelnemer. "Er moet een nieuw machtsevenwicht worden toegepast, en dat zal alleen gebeuren als er veel mensen zijn.

Het lijkt dus noodzakelijk om de klank van deze gemeenschappelijke melodie met nieuwe middelen te versterken. "We moeten massaal investeren in de media met een verhaal over verandering, over transitie. Het is een onderwerp dat zich op dit moment onder de radar bevindt, en als we willen dat het deel uitmaakt van de nieuwe federale overeenkomst, moeten we er over praten. Het is goed om erover te praten, maar wat is het volgende?

Naar een participatieve democratie

Wat de invalshoek ook is, onze discussies leiden meestal tot de eeuwige vraag "en wat nu?». De deelnemers lijken het erover eens te zijn dat verandering in het hart van het systeem moet plaatsvinden. "De staat zoals die vandaag de dag wordt geconcipieerd, is geblokkeerd, en daarmee ook de verenigingen die afhankelijk zijn van de financiering ervan. "Wat veranderd moet worden is de manier waarop de bevolking wordt vertegenwoordigd. Het idee van een burgervergadering of een overgangsforum wordt in de initiatieven opgenomen. "We hebben een vernieuwing van de democratie nodig. Dit is al een concreet pad dat we moeten volgen.

En naar een coalitie van actoren?

De wil is dan ook aanwezig om ook na deze inleiding te blijven vergaderen, om meer te weten te komen over onze respectieve projecten en ideeën en om de zoektocht naar mogelijke synergieën voort te zetten. The Shift zet zich in om deze bijeenkomsten mogelijk te maken, met de kostbare hulp van The Pond en The Waterfalls. We weten nog niet waar dit toe zal leiden en welke naam we aan deze uitwisselingsmomenten moeten geven. Dit alles moet eerst "bezinken" - om de term van een deelnemer te lenen - voordat we een concretere opvolging kunnen voorstellen.

 

Deze eerste bijeenkomst bracht de volgende bewegingen en initiatieven samen (klik op hun namen om meer te weten te komen): de Resilience Management Group, het Plan Sophia, de Kaya Coalitie, Grootouders voor het Klimaat, Observatoire pour un Green New deal, de Postcorona Mouvement, de Club van Brussel, Extrapreneurs, Architecture Workroom Brussels - De grote verbouwing, CNCD, de klimaatCoalitie, de Corona Coalition, het Bond Beter Leefmilieu, WWF Belgium, het Forum pour la Transition, Inter-environnement Wallonie, Exctinction Rebellion. Wilt u ook meedoen aan deze reflectie? Neem contact op met Lara.